Berusting

Een aantal jaren geleden kreeg ik een zaak in behandeling van een jonge
man die ernstig letsel had opgelopen als gevolg van een bedrijfsongeval.
Op het moment dat de zaak bij ons in behandeling kwam, was hij nog intensief
aan het revalideren. Ik bezocht hem in het revalidatiecentrum, waarbij
mij van begin af aan opviel dat hij zo goed leek om te gaan met zijn nieuwe
situatie die gekenmerkt werd door ernstige beperkingen en een hoge mate
van hulpafhankelijkheid. Ik zeg nadrukkelijk ‘leek’, omdat ik
er nog rekening mee hield dat hij, na zich meer en meer bewust te worden
van zijn ernstige situatie, nog wel eens een terugslag zou kunnen krijgen.
Die terugslag is er evenwel nooit geweest. Cliënt wist zich op formidabele
wijze te handhaven en kon goed omgaan met zijn beperkingen en de problemen
waar hij tegenaan liep. Zelfs het feit dat hij nooit meer zou kunnen werken,
pakte hij op met de mededeling: ‘Ach, als ik met deze ernstige beperkingen
moest gaan werken, was het veel erger geweest.’ De schadevergoeding
die hij uiteindelijk kreeg uitgekeerd, stelde hem in de gelegenheid op
wat eenvoudigere wijze voorzieningen te realiseren en verder niets te
kort te komen, maar ook dat zag hij, naar mijn idee, relatief en in het
juiste perspectief. Wat moet je immers met veel geld, als je het niet
kunt besteden zoals je dat vroeger gewend was. Aan de andere kant, zonder
geld was het allemaal nog veel lastiger. Ondanks zijn beperkingen kon
cliënt nog met volle teugen genieten van het leven en van alle dingen
die hij nog wel kon. De berusting in zijn situatie was groter dan de nimmer
te realiseren wens om weer alles te kunnen doen zoals vroeger. De schadevergoeding
was daarbij voor cliënt een hulpmiddel, geen doel. Het is knap als
je ondanks ernstig letsel op die manier met je eigen leed kunt omgaan.
Bij mijn laatste bezoek aan cliënt wist hij zijn levensfilosofie
naar mijn idee op treffende wijze te verwoorden. Hij zei: ‘Mijn situatie
is zoals die is, daar verandert geen mens meer iets aan. Mijn gezin en
familie maken het alleszins de moeite waard om vol te houden. Ook zij
lijden natuurlijk mee. Als ze maar geen medelijden met mij krijgen.’
Toen keerde hij zijn elektrische rolstoel en reed het opritje af.

Raoul M.J.T. van Dort, 1 oktober 2002

Deze columns zijn verschenen in Nummer 1, een blad dat tien keer per jaar als aparte bijlage bij dagblad De Limburger wordt meegezonden.


Maak kennis met onze teams

Wij staan achter het slachtoffer.

We doen het niet alleen

Een netwerk van externe relaties is belangrijk.

Sponsoring en ondersteuning

Deze initiatieven dragen we een warm hart toe.

De Contant Maker, onze handige calculator

Bereken de contante waarde van je kapitaal.

Na Het Noodlot

Nieuw boek over de impact van
letsel en verlies.

Letsel Verhalen

Hét leesbare boek over letsel en schade.

mr. R.M.J.T. van Dort re

Kantoor Maastricht

Spoorweglaan 12
6221 BS  Maastricht

Kantoor Amsterdam

Jan Luijkenstraat 12-III
1071 CM  Amsterdam

Ons Privacystatement

Copyright © 2019 - Van Dort Letselschade BV